Mahallenin özeli ise Ayı Zafer. Göz Göz’ün amigosu. Ayı Zafer bir öykü, dramatik öykü.Anne babasını bir de ufak kız kardeşini trafik kazasında kaybettikten sonra miras kalan parayla kendini aştı, delice yaşamaya başladı.Araba aldı. Koca koca sarı kırmızı bez pankartlar yazdırıp içerde dışarıda oynanan her Göztepe maçına gitti. İkiztepe’den otobüslerle taraftar götürdü.Pankartları genelde açık tribün önüne astırırdı. Göztepe’nin amigosu olmuştu. Yaşam tarzı, spor kulübüne göreydi. Onda fanatikliğin ileri boyutu görülürdü. Aydınspor-Göztepe maçından dönerken, inek Aydınspor’un siyah beyaz forma renginden olduğu için ineği bıçaklamak istemiş…Göztepe’yi yakından ilgilendiren, şampiyonluğu etkileyecek maçlara gider. Tribünde tek başına oturur, Göztepe’ye tezahürat yapardı…Bir maçta devre arasında Göztepe bayrağı olduğu halde, nasıl girdiyse, saha içine giriyor. Santra yuvarlağına oturuyor…Burada yediği dayağı gülerek anlatabiliyordu. Her akşam içerdi. Hazır para bitince; evin, iki erkek kardeşten kalan hakkını sattı. Bu paranın da altından girdi üstünden çıktı. Hiçbir şeyi kalmamıştı. Evin bahçesinde, bir insanın ancak oturarak kalabileceği bir yerde kalmaya baladı. Artık onun ini orasıydı. Muhasebeciliği bildiği halde yapmadı. Bu arada babadan kalan muhasebe bürosu da batmıştı. Sinyale çıkmaya başladı. Tanıdıklardan para isterdi. Hiç yıkanmazdı. Bir sefer hamama zorla götürdüler. Pislikten mi içkiden mi neden bilinmez ayakları yara oldu. Ayı Zafer’in muhabbeti sıkmazdı. Güldürürdü insanı. Anlatacak şeyi çoktu. En son ininin önünde gördüm. Toplanan çocuklara bir şeyler anlatıyor, çocukları kahkahaya boğuyordu.(Masalımsı isimli kitaptan)
Ortaokul arkadaşımdı rahmetli, nur içinde yatsın