Bir fukara evinin yanında bir villa varmış.Her akşam fukara evinden gülmeler duyulurmuş.Zengin evinde hep seszsizlik varmış.Zengin adam merak etmiş.Varmış gitmiş komşusuna; -Siz her akşam gülüyorsunuz.Kahkahalarınızı duyuyoruz,sebebini merak ettik.-Bizim altıntopumuz var,ondan.Zengin gitmiş hemen altıntop almış.Akşam evde hanımıyla oynamaya başlamış.Birkaç gün böyle geçmiş.Ama yine doyasıya gülememişler.Fukara evin kahkahaları,gökyüzündeki kara bulutları dahi,mutlu edip dağıtıyormuş.Zengin adam, koşarak gitmiş,kapıyı çalmış.Fukara,komşusunu buyur etmiş.Sorulunca da yanıtlamış.-Bizim altıntopumuz, çocuğumuz.Biz onunla eğlenir,güleriz…Annemin yan komşusuna anlattığı bu hikayeyi duyduğumda,ilkokula gidiyordum.O an,annemin beni sevdiğini anladım.Beni sevdiğini,benle mutlu olduğunu ögrendim, çocuk kalbime huzur vermişti.Okul çıkışı,eve,anneme koşarak gidiyordum…Çocuk,kedere gark olmuş hep melul insanları tebessüm ettiriyor,çoğu vakit kahkahaya boğduruyor…O, mucizevi yaratıkla geçeb süre hayatın ayrı bir boyutta geçtiğini andırır.O zamanı ayrı yere koyun; eğer bir zaman anımsarsanız; onla geçen zamanların; örtük ve bungun zamanların aksine,lezzetli ve saadetli olduğunu görürsünüz…Sofanda, odanda,terasta,bahçende koşuşacak, bağıracak.Evin kuş yuvası gibi cıvıl cıvıl olacak.Savah akşam onu dinleyeceksin…MASALIMSI sayfa:72
