Bakır cezvede, kahveyi ikram etmek için pişirirken, denizin maviliğini yeşillikle birleştiren, küçük tahta masası, birkaç taburesi ile;denizin kıyısında ki bu yerde;aynı tutkuya bağlanmış dostlarıyla her hafta sonu bir araya gelir sohbet ederlerdi.Ben de o güzelliği yakalamak için bir cumartesi günü gittim. Tescilli kahvesini pişirip, beyaz, ufak porselen fincanda bana da ikram etti..Hafif, orta şeker, köpüklü kahve, muhabbetin tatını artırdı, yorgun gönlüme sükunet verdi.
Urim Baba, yıllardır, cumartesi günü, kahve etkinliğini devam ettiriyor.Herkese açık, yakınlardan geçen, İnciraltı Kent Ormanına uğrayıp kahvesini içebilir.
Urim Baba, mahallenin bisiklet tamircisinden aldığı bisikletiyle – iyi bir bisiklet, Türkiye’yi gezdi.Çevreye, Doğaya duyarlı ve İnsana duyarlı, Kalbi sakamsız, Vicdanı marazsız, Zevki selim bir adam olan URİM BABA’ya, teşekkür ediyorum…
Kaleminin mürekkebi bitmesin, kahve içmeye her zaman beklerim..