Acı yansıtmayan, saf bir yüzü vardı. Ağır bir biçimde çalan keman sesinin ritmine uyuyormuş gibi, çadırından çıktı.Kemikli ince parmaklarıyla gözlerini ovuşturdu. Yağmur, ona bir şarkının sözlerini anımsattı :
“Deniz gözyaşlarımla taşacak” diye çekti içini.
Ruhu ve içindeki varlığı ona devam etme gücü veriyordu. Yağmur sularına basarak yürüdü, “Allah vekilimdir, mülk onundur” dedi.
