Sene 1968, günlerden bir yaz günü.Günün ilk ışıkları, babamın yaptığı evimizin odasını aydınlatıyor.Güneşin kızıllığı, yattığım odanın penceresinden içerisini nasıl aydınlatıyorsa, benim de içimi, gittikçe çoğalan bir aydınlıkla aydınlatıyor, ışıklar sanki ruhuma doluyor, gittikçe büyüyor, bana sonsuz huzur ve yaşama sevinci veriyor.Bu kadar sene geçmiş olmasına rağmen, o sabahı unutamıyorum.Güneşin kızıllığı beni hep sarıverir…DENEMELER
