Yaşam ne gösterir bilmek zordu. İyi şeylere sahip olma uğruna atılıyordu adımlar. Kaderin önümüze koyduğu tepside bize sunduğu ıstırap dolu parçaları da ister istemez kabul ediyorduk. Yalnızca mutluluğu almak için uzanan ellerden, yaşamın bütün tepsiyi geri çekeceğini bilmek gerekiyordu…Feride, sevgi doluydu. Sevebilirdi. Sevdi de.Erol’un o huzur ve güven veren bakışları etkilemişti onu. Erol’un kendine benzediğini sanmıştı, arzularını bulmuştu. Yaşamının karanlıklarını aydınlatmıştı; bu, ilk gördüğü gözlerden çıkan ışık. Kısa zamanda, ailelerinden habersiz, gizli bir nikahla evlendiler. Aileleri sanki duyarsa ayırırlar korkusuyla evliliği garanti etmişlerdi… Feride, Ankara’da Erol İzmir’de, hep yol gözlediler, hasreti gidermek için.Nikahlı iken nişanlanan belkide ilktiler.Aileler kısmen rıza gösterdiler. Nişan Yaptılar. Feride memuriyeti bıraktı ve anca bir araya gelebildiler….Gelmesine geldiler ama…….(devam edecek)
