Bu adam , dosdoğru, tomruk misali bir adamdı. Dalları kesilmiş, kaba, kalın, esneklik yok. Cahil kalmış. Sekiz kenarlı olmasa da bir kasketi vardı; bazan takardı. Bu adam, ” Doğru söze, güleç yüze, kirsiz öze” önem verirdi. Kabaydı, ama içinden bir güzelliğin fışkıracağını hissedebilirdiniz…Bu adam benim babamdı…
