TAGORE’DEN ALINTIDIR…
Evcil kuş kafeste, hür kuş ormandaydı.
Zamanı gelince karşılaştılar, bu kaderin bir hükmüydü.
Hür kuş haykırdı,’Ey sevgili, haydi ormana doğru uçalım.”
Kafes kuşu.”Buraya gel, beraberce kafeste yaşıyalım.”diye fısıldadı.
Hür kuş,”Parmaklıklar arasında, kanat açacak kadar yer var mıdır ki? dedi.
”Ne yazık” diye haykırdı kafes kuşu,”Gökyüzünde tüneyip nereye oturacağımı bilemiyorum.”
Hür kuş,”Sevgili, ormanların şarkılarını söyle.”dedi.
Kafes kuşu,”Yanıma otur” dedi, ”Sana medeniyetin dilini öğreteyim.”
Orman kuşu haykırdı,”Hayır, ah, hayır’ Şarkılar asla öğretilemez.”
Kafes kuşu,”Ne yazık!” dedi,”Orman şarkılarını bilmiyorum.”
Aşkları hasretle dopdolu, fakat kanat kanada hiçbir zaman uçamazlar.
Kafesin demir parmaklıkları arasında bakışırlar, birbirlerini tanıma istekleri boşunadır.
