Gökyüzü ağarmağa başlamıştı.Gündüzü sarıp sarmalayan gece, örtüsünü kaldırıyordu. Şar dağının arkasından sabah Prizren’e geliyordu. Günün ilk ışıkları evlerin odalarını aydınlatmıştı. Güneşin ışığı içerisini nasıl aydınlatıyorsa Oruç Seyari’nin içini de gittikçe çoğalan bir aydınlıkla aydınlatıyor, ruhuna doluyor, gittikçe büyüyor, sonsuz huzur ve yaşama sevinci veriyordu. Oruç Seyari, saf, temiz, günahsız insandı. İçinde, ışıktan, sevgiden başka bir şey yoktu. Sabah namazını kılmış dualar ediyordu. Seher vaktinde, yalnızlığın içinde bu büyük huzurun kucağında tekrar uykuya daldı… Kuşluk vakti evden dışarı çıktı. Prizren’in hüzünlü günlerinden bir gündü. Şadırvan’dan yana yavaş yavaş yürümeye başladı. Polisler önünü kesti. Yaka paça alıp götürdüler. Akşam oldu. Eve gelmeyince merakla birlikte endişe de başladı. Kız kardeşi ki, ikiziydi, udbaya(karakol) gitti….(Prizren ve Prizren syf: 73)
