…Oruç Seyari, çok temiz insandı.Değirmi çehresinde nur vardı.Bayraklı camisinin bitişiğinde bulunan sadece dini ilimler öğretilen ama şimdilerde çalışmayan medresede ders verirdi.Oruç Seyari aslen Gora’lıydı. 1944 te medrese bitirmiş icazet almıştı.Bilgili bir hocaydı.Müftü İsmail Hakkı cuma hutbesini onun okumasını istemişti.Oruç Seyari hutbesinde, birlik beraberlikten bahsetti.Eğer bu camii tutan sütunlardan biri olmazsa caminin ayakta duramayacağını, yıkılacağını, inananların da birlik içinde olmaları gerektiğini birlik içinde olmazlarsa, çaresizliğe, namertliğe düşeceklerini anlattı.Dualar ettirdi.Hep bir ağızdan kelimeyi şahadet getirtti…Gün boyu dağları bir örtü gibi sarmış olan bulutlar yavaş yavaş dağılıyor akşamın kızıllığı sönüyordu.Ufukta bulutlar mor renge dönüşüyor, havanın çarpmasıyla parçalara ayrılıyor, savruluyordu.Gecenin lambaları olan yıldızlar görülmeye başlamıştı.İnsanlar dertli, toprağa bulanmış, yorgun argın evlerine dönüyordu.Gece çok şeyi örtüyordu.İnsanlar başlarını yastığa koyduklarında günün dertlerini, yorgunluklarını unutabiliyordu. İnsanlar geceye teslim oluyordu.Yıllardır bu topraklarda yaşaya gelmiş insanlar burada ölecek, bu toprağın bağrına gömülecek, belki o vakit huzura kavuşacaktı.(arkası yarın)

Yorum bırakın