İlla bir şeylere sahip olmak mı gerekir, mutlu olmak için? Deniz kıyısında temiz hava, iğde kokusu, esen rüzğar yetmez mi? Bir gevrek yedim lezzetli, iki bardak çay içtim çift şekerli, açık…
İşte bunlar felsefenin tanımladığı mutluluğu abes kılıyor.Maddi anlamda sahip olmak, gereksinim olduğundan mutlu kılabilir.Aha, martı, balığı kaptı sudan; aha martının mutluluk anı!
Hava sisli, kapalı…Çocuklar deniz kıyısında oturmuşlar ve bölüşmüşler koca bir ekmeği.İşte onların mutluluğu!…Çocukluğumu hatırladım, bir elde ekmek bir elde yerli domat; domat buğulanmış…”O tat…olmaz böyle bir şey!…”
DENEMELER S.240
